به من گفت: من پیش از آشنای با خانم فاز اهل ساز و آواز بودم. وقتی می خواندم آدم ها بی حال می شدند غش و ضعف می کردند خدا شاهد است. دست و پایشان شل می شد. همین طوری شد که خانم فاز خاطرم را خواست. صدایم را شنیده بود و غش کرده بودم اما روزی که زنم شد همان ساعت مهلت نداد و تارم را خرد کرد. اجازه نداد دهانم را باز کنم گفت باید با وزیر جنگ دوست شوی و بروی شکار. ما هم برای خاطر او شکارچی شدیم ...
وقتی اعتراف کردم که من خواهم نویسنده شوم، خوشحال شد. موهایم را نوازش کرد و پیشانی ام را بوسید. گفت که خودش هم یواشکی دور از چشم زنش شعر می گوید و کتاب بینوایان ویکتور هوگو را ده بار خوانده است. این طوری شد که با هم دوست شدیم. آقای حسام شعرهای مفصل و چرندش را برایم خواند و به من گفت که خیال دارد داستان زندگی اش را، یواشکی و دور از چشم خانم فاز بنویسد و با اسم مستعار چاپ کند. آقای حسام دو تا آدم است و دو تا زندگی دارد، با اسم های مختلف ، و من نمی دانم کدام یک از این دو آدم خود واقعی اوست. وقتی با من یا با حسن آقاست آدمی سر حال و بی خیال می شود بگو بخند و خودمانی و شلخته، کمی شبیه به خانم گرگه، منهای نیش زبان و بدجنسی او. عاشق ساز و آواز است. با پشت سینی ضرب می گیرد و از هر فرصتی برای خواندن استفاده می کند. صدای خوبی هم دارد و می فهمم چرا خانم فاز عاشقش شده است. از من برای رسیدن پیانویی که مادر دستور خریدنش را داده بی قرارتر است.
مدام می پرسد درس این پیانو چی شد؟ و از من قول گرفته بعد از این که نوازنده ی ماهری شدم، به او تعلیم بدهم. همه ی این کارها و حرف ها در غیاب خانم فاز است. در حضور او مظلوم و ساکت و سر به زیر می شود. تغیر قیافه می دهد. انگار آب می رود. گردنش کوتاه می شود. دماغش کش می آید و غبغبی شل و ول زیر گلویش می نشیند. ادای آدم های محترم را در می آورد و به دستور خانم فاز به ملاقات وزیر جنگ می رود؛ وزیر جنگ خیالی ...