این کتاب مجموعه ای از مهمترین مقاله ها و سخنرانی های یونگ در همان اوایل شکل گیری نظریه اش است.
یونگ معتقد است ناخودآگاه فقط از خاطرات سرکوب شده شخصی تشکیل نشده بلکه لایه عمیق تر به نام ناخودآگاه جمعی وجود دارد.او ناخودآگاه جمعی را اینگونه تعریف می کند،ناخودآگاه جمعی میراث روانی تمام بشریت است که در مغز هر فرد به ارث رسیده است و حاوی الگو های جهانی به نام کهن الگو است.
یونگ سایه را بخشی از ناخودآگاه شخصی که شامل صفات،امیال و غرایز غیر قابل قبول،شرم آور یا سرکوب شده ی فرد می داند.او نشان می دهد که ناخودآکاه از خوشه های عاطفی-ذهنی سازمان یافته ای به نام کمپلکس تشکیل شده است.
کارل گوستاو یونگ یکی از چهره های برجسته در تحلیل روانی است که زیگموند فروید آن را بنیاد گذاشته است.
بخشی از کتاب
اما مهم ترین روشی که برای بررسی تضاد های درونی بیماری زا در اختیار داریم خواب است که نخستین بار فروید به آن توجه کرد.می توان گفت خواب یا رویا به مثابه سنگ پاره ای بود که بنایان به دور می اندازند.
ولی همین سنگ پاره پایه و بنیاد بنای روان کاوی شد.
این یک واقعیت است که رویا این محصول فرار به ظاهر بی اهمیت روح ما هرگز به اندازه عصر ما مورد بی اعتنایی قرار نگرفته است.