انسان ها سرشار از آرزوهای بزرگ هستند اما با حوصله های کوچک. برای رسیدن به آرزوهای بزرگ باید حوصله کرد. صبر هنری است که باید با تمرین و ممارست آن را فرا گرفت جهان تسلیم آرزوهای ماست. در واقع جهان دست دهنده است نه باز دارنده آیا بزرگ ترین رویای ما برای جهانی که خورشید فروزان شعله ناچیزی در آن است و کره زمین با تمام بزرگیش، سیاره ای گم در این هستی، منور هم بزرگ به نظر می رسد؟ این ماییم که به کمتر راضی می شویم؛ درست است نمی توان تمام آن چه را می خواهی در همان لحظه آرزو کردن به دست بیاوری رسیدن به مقصود مانند هر عمل دیگر نیاز به صبر و تلاش دارد و در بهترین زمان نتیجه حاصل خواهد شد. باید به این زمان احترام گذاشت و در عین صبور بودن به تلاش ادامه داد. انسان و هر چه هست بازتاب رفتار خود اوست موانع بر سر راه تمامی ما وجود دارد اما کسی پیروز این میدان است که مبتلا به خود باوری است. چرا می گویم مبتلا چون کسی نمی تواند این خود باوری را از او بگیرد، چرا که با تمام وجود از درون باور به رسیدن دارد. به رویاهایت مبتلا باش به خوشحالی درونی مبتلا باش. به زودی متوجه ابتلایت به موفقیت نیز خواهی شد این که از هر میدانی پیروز بر می گردی. نسبت به آن چه می خواهی اشتیاق داشته باش اشتیاقی که هر روز صبح تو را از رختخواب بیرون پرتاب کند و بانی رویای شیرین شبهایت شود، اشتیاقی که نه با پول خریدنی باشد و نه بشود آن را ارزان به آسودگی فروخت.