روایتی از زندگی و قربانیان کرد در زمان حکومت صدام است.
گزارشی از خانواده هایی که در اردوگاه دوبز زندگی کردند.این گزارش به صورت روایت نوشته شده و پرسش و پاسخی در آن نیست.
عارف قربانی نویسنده ی کتاب خود می گوید کتابش خاطرات یک زن نیست بلکه حکایت زن هایی است که در گوشه گوشه ی سرزمین او مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند.
جنگ هزینه های زیادی به دنبال دارد شاید هزینه های مالی کمترین آن باشد اما در این میان رنج انسان ها کمتر به چشم می آید.با اطمینان باید گفت شکست های روحی و روانی گزاف ترین هزینه ای باشد که برای جنگ پرداخت می شود.
کتاب خاطرات و زندگی نامه ی نرگس یکی از بازماندگان ژینو ساید انفال است.
رنجی که بازماندگان جنگ می کشند شاید بیشتر از کشته شدگان است.اینکه مرگ و درد و رنج عزیزانت را ببینی و کاری نتوانی انجام دهی هر لحظه می میری و زنده می شوی و این عذاب هیچ وقت تو را رها نمی کند و این رنج هیچ وقت نه جبران می شود و نه پایان می یابد.
بخشی از کتاب
یک بار دیگر تصویر شوهر و برادرانم هنگام سوار شدن بر کامیون ها پیش چشمم زنده شد و گفتم هرگز یکدیگر را نخواهیم دید،نه فقط من بلکه تمام زنان و کودکانی که بر کامیون های نظامی سوار بودند با دیدن غارت و چپاول مزدوران به این فکر می کردند که دیگر بستگان جدا شده شان را نخواهند دید.یا ما را به زندان می برند یا اگر صادق بوده باشند و به مجتمع برویم مردان را تا زمان مرگ در زندان نگه می دارند.
با این احوالات هرچقدر در آن دشت گریه کرده بودیم سوار برکامیون ها با دیدن گله های حیوانات مان گریه و فغان ما دو چندان شد.هیچ یک از ما عربی نمی دانستیم،دو سرباز نگهبان ماشین هم به عربی بر سرمان فریاد می زدند و می خواستند سر جایمان بنشینیم.