کتاب (فرد و کيهان در فلسفه رنسانس) یک اثر کلاسیک از فلسفه دوران رنسانس است، کاسیرر فيلسوف آلمانی به بررسی و مقایسه تفکرات فلسفی این دوران و نیاز فلسفه به علم و هنر، زبان و ....را بررسی می کند.
برخی از مهم ترین نکات کتاب به شرح ذیل است:
کاسیرر در این کتاب به بررسی نگرش فکری و فلسفی دوره رنسانس می پردازد. او معتقد است که رنسانس که حدودی در سال های میان ۱۳۰۰ تا ۱۶۰۰ میلادی در اروپا رخ داده است نقطه عطفی در اندیشه بشری بوده و به ظهور مفاهیم جدیدی از جمله انسان که در راس امور بود، دنیای طبیعی و روح انسانی منجر شده است.
در رنسانس یا همان نوزایی نگاه جدیدی به انسان به عنوان مرکز و محور هستی مطرح شده، به‌جای خدا یا نیروهای ماورا الطبیعه.
در این دوران بود که بیشتر آثار یونانی به لاتین ترجمه شد و جنبش اومانیسم شکل گرفت که همان ظهور پرورش های کلاسیک بود.
در این دوره از انسان به‌ عنوان موجودی خلاق و دارای ابتکار معرفی شد و به عنوان موجودی منحصربه‌فرد در مرکزیت امور قرار گرفت.
رنسانس با طرح مفهوم دنیای طبیعی واقعیت مستقل و متفاوت از جهان دینی و الهی را مطرح کرد، عقل،تجربه مشاهده به جای وحی و مکاشفه به عنوان ابزار شناخت دنیای طبیعی معرفی شدند. همچنین در این دوران بود که روح انسانی به عنوان مسئله ای جدید از انسان مطرح شد.
ارنست کاسیرر معتقد بود که فلسفه رنسانس به ظهور و پیدایش مفاهیم جدید در باب شناخت انسان از طبیعت و روح انسانی منجر شد،که نقطه عطفی در تاريخ تفکر بشری است.