قورتش بده با اخم رفت توی خانه و در را با پا محکم به هم زد. پروفسور لبخندی زد: امروز چند تا چیز قورت دادی و صفحه ی کاغذ را به قورتش بده داد. قورتش بده صفحه را گذاشت روی دهانش و یک دفعه دو دسته ی موهای بافته اش بالا رفت و صورتش سبز شد.
پروفسور خواست تلفن را از پریز بیرون بیاورد و برود بخوابد که دوباره تلفن زنگ زد. پروفسور به ساعت نگاه کرد دوازده و ده دقیقه بود. تلفن رفت روی پیغام گیر: دفتر قورتش بده چه کاری از دستم بر می آید. کمی بعد از آن سوی خط دختری گفت می خواهم خورشید را برایم قورت بدهی و نشانی اش را گفت. پروفسور هاج و واج بود. گل ها در هم پیچیده بودند قورتش بده دستش را گذاشت بالای چشم هایش تا سایه شود و بهتر بتواند ببیند. از گل ها دود بلند می شد. چیزی نگذشت که گل ها سیاه شدند و از هم پاشیدند. پودرشان توی هوا پخش شد کم کم رنگ ساختمان هم عوض شد و سیاه و سیاه و سیاه تر شد. دختر به قورتش بده نگاه کرد: می بینی ظهرها این شکلی می شود حالا فهمیدی چرا می خواهم خورشید را برایم قورت بدهی و بغض کرد.
قورتش بده وقتی از توی اتاقش بیرون آمده بود این را به پروفسور گفته بود. قورتش بده می دانست پروفسور مجبور است به حرفشان گوش کند چون پروفسور برای رفتن به ماه به سفیدی بابای ماه پیشانی نیاز داشت.
ماه پیشانی و بابایش از پیشنهاد پروفسور تعجب کرده بودند. پروفسور که حتی نمی خواست یکی از عکس برگردان ها را از دست بدهد حالا خودش چنین پیشنهادی داده بود حتی وقتی ماه پیشانی به پروفسور گفت: اگر چیزهایی را که لازم است ماه شبیه زمین می شود از زمین روی ماه بگذاریم دیگر نمی توانیم عکس برگردانشان بکنیم و برای همین تعداد عکس برگردان ها کم می شود. مردم اهمیتی به حرف های پروفسور نمی دادند نه به خاطر این که همیشه همین حرف ها را از پروفسور شنیده بودند و برایشان تکراری شده بود. بلکه دیدن عکس العمل مردم موقع قورت داده شدن یکی از سرگرمی هایشان در بازدید از نمایشگاه شده بود. قورتش بده آدم ها را در حالت های قورت داده بود.