گفتم: شما خانوم خیلی خوبی هستین. ولی من به خوبی شما نیستم. اون آدمی که توی ذهنتان از من ساختین و برداشتتان از من با اون چیزی که من هستم خیلی فرق مکنه.
شما از کجا می دونین برداشت من از شما چیه و چه آدمی از شما توی ذهنم ساختم؟ کارم سخت تر شد. دیدم اگر جدی حرف بزنیم مثل فیلم های هندی می شود و اصلا شاید یک وقت جوری شود که قلبم پیشش گیر کند و برای همین فورا یاد ماجرایی که قبلا شنیده بودم افتادم و گفتم: برداشت مرداشتِ ولش کنین اصلا. ولی به قول شما مدانین چرا فکر نکردم؟ ... به قول دایی م توی تهران تابلو زده بودن اول فکر کنین بعد بچه دار بشین. بعد هر کس که توی فکر فرو مرفت بقیه به شوخی مگفتن زیاد فکر نکن بچه دار مشی!
کمی از اندوه نگاه خانم شهریاری کاسته شد و لبخند تلخی زد فکر می کنم فهمید که بحث را عوض کرده ام و دلم نمی خواهد ادامه بدهم. برخلاف ظاهرم، که سعی داشتم خودم را نبازم توی دلم حسابی ناراحت بودم. یک نفر مرا حتی از خودم هم بیشتر دوست داشت. حیف که اسمش دریا نبود! به دریای ذهنم گفتم: یاد بگیر. و یک آن به سرم زد به خانم شهرباری بگویم: ولی چه خوب دختری تو. اما حرفی نزدم. نباید کاری می کردم که حس کنه علاقه ای در میان است. قبل از خداحافظی به او گفتم: به قول شما من که فکر نمکنم؛ ولی به جاش یک نفر دیگه کلا فقط داره به شما فکر مکنه. حتی براتان شعر هم سروده. ببین چه جوری مشه این قضیه رِ مدیریت کرد که به اون هم آسیبی نخوره ولی باز هم مِگم اشتباه اول از من بود.
به زبان بی زبانی به خانم شهریاری فهمانده بودم بهتر است به فکر کسی باشد که برای او شعر می گوید نه کسی که فقط ... شعر می گوید.